RSS Feed
Twitter
3:51 PM
အဂၤါဟူး
ပေလးဘြိဳင္ အင္တာဗ်ဴးမ်ားက ယေန႕တိုင္အဲသည္ စတိုင္လ္အတိုင္း ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။
ပေလးဘြိဳင္အတြက္ အဲသည္လိုအင္တာဗ်ဴးအမ်ားအျပား အလက္(စ)ေရးသားခဲ့သည္။ သည္အထဲမွာ နံမည္ဆိုးႏွင့္ ေက်ာ္ၾကားသည့္ လူမ်ိဳးခြဲျခားေရးသမား နာဇီလက္သစ္တစ္ဦးျဖစ္သူ ေဂ်ာ့ခ်္လင္ကြန္းေရာ့ခ္၀ဲလ္ ႏွင့္လုပ္သည့္ အင္တာဗ်ဴးလည္း ပါ၀င္သည္။ သူ႕ဘာသာသူ ဟစ္တလာပံုစံ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး လုပ္ေနသည့္ ေရာ့ခ္၀ဲလ္ႏွင့္ အလက္(စ) တို႕၏ အဆင္မေျပလွေသာ ေတြ႕ဆံုပြဲက ဗာဂ်ီးနီးယားျပည္နယ္ အယ္လင္တန္ရွိ ေရာ့၀ဲလ္၏ က်ယ္၀န္းလွေသာ ဌာနခ်ဳပ္ နယ္ေျမထဲတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။
ပေလးဘြိဳင္ အတြက္ မဂၢဇင္းက ေရာ့ခ္၀ဲလ္ထံသို႕ အင္တာဗ်ဴးအတြက္ ဆက္သြယ္ခ်ိန္းဆိုစဥ္က၊ “ခင္ဗ်ားတို႕ လႊတ္မဲ့လူဟာ ဂ်ဴး မဟုတ္ရင္ ၿပီးေရာဗ်၊” ဟုေျပာၿပီး သေဘာတူခဲ့သည္။ အဲလက္(စ)က ေရာ့ခ္၀ဲလ္ထံသို႕ မိမိ မည္သည့္အခ်ိန္ေရာက္လာမည့္ အေၾကာင္း ဆက္သြယ္ေျပာဆိုသည့္ အခါ၌လည္း “ မင္း ဂ်ဴး မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္” ဟူ၍ တစ္ခြန္းေမးေသးသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ ၊ ေသခ်ာပါတယ္ ခင္ဗ် ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ဴး လံုး၀ မဟုတ္ပါဘူး၊” အဲလက္(စ) က အာမခံသည္။
“ဒါဆို ၿပီးေရာကြာ ၊ မင္းကို အခ်ိန္ တစ္နာရီေပးမယ္” ေရာ့ခ္၀ဲလ္က ဆိုသည္။
သူတို႕ဆီ ေရာက္သြားသည့္အခါ အလက္(စ) အား ယူနီေဖာင္းမ်ား ၀တ္ထားသည့္ လူေကာင္ထြားထြား အေစာင့္အၾကပ္မ်ားက နာဇီအလံမ်ား ၊ ဟစ္တလာ ရုပ္ပံုႀကီးမ်ားၾကားမွ ျဖတ္သန္းကာ ေရာ့ခ္၀ဲလ္၏ ရံုးခန္းဆီသို႕ ေခၚေဆာင္သြားသည္။ အေစာင့္မ်ားက နာဇီမ်ား ထံုးစံအတိုင္း ဇိတ္(က)ေဟးလ္ (ေအာင္ပါေစ)ဟု ေၾကြးေၾကာ္အေလးျပဳၿပီး တံခါးဖြင့္ေပးသည္။ အလက္(စ)အား လူမည္းတစ္ေယာက္မွန္း သိသြားသည့္အခါ ေရာ့ခ္၀ဲလ္ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားသည္။
“ဘုရားေရ” သူ႕ပါးစပ္က အာေမၮိတ္ ထြက္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ စိတ္မပါ့တပါ့ႏွင့္ ပင္ အင္တာဗ်ဴးကို ေတာ့ ဆက္လုပ္ရန္ သေဘာတူလိုက္သည္။
“ေဟ့ တစ္ခုေတာ့ ရွင္းရွင္းေျပာမယ္ကြ” ေရာ့ခ္၀ဲလ္က ကုလားထိုင္မွာ မွီထိုင္ရင္း ေငါက္ဆတ္ဆတ္ ေလသံႏွင့္ ေျပာသည္။ “မင္းေရာ ၊ မင္းတို႕အမ်ိဳးေတြပါ ငါ့စိတ္ထဲမွာ ခ်င္ပန္ဇီထက္သာတယ္လို႕ သေဘာမထားဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ ၊ ရပါတယ္ခင္ဗ်၊” ေတာ္ရံုေလာက္ကို အေရးမလုပ္သည့္ အလက္(စ)ကဆိုသည္။ “ လူႀကီးမင္းႀကိဳက္သလို သေဘာထားႏိုင္ပါတယ္”။
အင္တာဗ်ဴး အစမွာပဲ အလက္(စ)က စားပြဲနံေဘးရွိ ခံုငယ္တစ္ခုေပၚမွာ လွ်ပ္စစ္လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုး တင္ထားတာ သြားျမင္သည္။
“မစၥတာေရာ့ခ္၀ဲလ္၊ ကၽြန္ေတာ္မွတ္စုေရးတဲ့အခါ မ်ားေသာအားျဖင့္ လက္ႏွိပ္စက္ နဲ႕ ေရးေလ့ရွိပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလက္ႏွိပ္စက္ သံုးလို႕ရမလား ခင္ဗ်ာ”
ေရာ့ခ္၀ဲလ္က သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီးေနာက္ “ ဒါက လွ်ပ္စစ္ လက္ႏွိပ္စက္ကြ ” ဟု ဆိုသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုင္တတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်၊” အလက္(စ)က ၿပံဳး၍ ေျပာသည္။
အဲသည္ေနာက္ အလက္(စ)က ေမးခြန္းေမးၿပီး၊ အေျဖကို လက္ႏွိပ္စက္ႏွင့္ ရိုက္သည္။ ေရာ့ခ္၀ဲလ္ သူ လိုက္မီေအာင္ ဆိုေသာ သေဘာႏွင့္ အေျဖေတြကို ေျဖးေျဖးေႏွးေႏွးေလး ေျပာေပးေနသည္။ သို႕ႏွင့္၊ အလက္(စ)က ၊ “ကၽြန္ေတာ့္ကို ခုထက္ ျမန္ျမန္ေလး ေျပာလို႕ရပါတယ္ ခင္ဗ်” ဟုေျပာရသည္ သူက လက္ႏွိပ္စက္ အျမန္ရိုက္ပြဲတြင္ ကယ္လီဖိုးနီးယား တစ္နယ္လံုးမွာ ဗိုလ္စြဲခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္သည္။
“ေကာင္းၿပီး ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးတဲ့ အခ်ိန္က...”
“ဟုတ္ကဲ့ ၊ ဒီထက္ ျမန္ျမန္ေျပာပါ ခင္ဗ်ာ၊”
ေရာ့ခ္၀ဲလ္က နည္းနည္းပို၍ ျမန္ျမန္ေျပာရင္း ၊ ပံုမွန္ စကားေျပာႏႈန္းေလာက္ ေရာက္လာသည္။ အလက္(စ)က သူေျပာသမွ် စကားကို ၿပိဳင္တူလိုက္ရိုက္သည္။ ေရာ့ခ္၀ဲလ္က ပံုမွန္ထက္ပို၍ ျမန္ျမန္ေျပာ သည္။ အလက္(စ)က ဒါကိုလည္း မီေအာင္ရိုက္သည္။ ေရာ့ခ္၀ဲလ္က ျမန္သထက္ျမန္ေအာင္ ေျပာသည္။ ဒါလည္း အလက္(စ)က လိုက္၍မီသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေရာ့ခ္၀ဲလ္ ရပ္သြားကာ ဟန္ပန္ေတြ လုပ္မေနေတာ့ဘဲ၊ အလက္(စ)အား အံ့ၾသစြာ ေငးၾကည့္ေနသည္။
အလက္(စ)က ျပန္ၾကည့္ၿပီး ၊ ပခံုးတြန္႕ကာ ဟန္ပါပါ ေျပာလိုက္သည္။ “ခ်င္ပန္ဇီတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ သိပ္မဆိုးဘူး ေပါ့ေနာ္”
ေနာက္တြင္ ၊ အလက္(စ)သည္ စာအုပ္ေလာကတြင္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည့္ မယ္လကမ္အိပ္(က)(စ) ကိုယ္ေရး အတၳဳပတၱိ စာအုပ္ကိုေရးေပးခဲ့သည္။ ၄င္း စာအုပ္မွာ အုပ္ေရ ၆ သန္းေက်ာ္ အထိေရာင္းခ် ခဲ့ရသည္။
သို႕ေသာ္၊ သည္အေတာ အတြင္း သူ႕ကိုယ္ထဲမွာ သည့္ထက္ပို၍ ႀကီးက်ယ္ေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့သည္။ စာအုပ္က အျပင္ထြက္ခ်င္လွၿပီ ပူဆာေနသည္။ အေၾကာင္းအရာက သူ႕ဇာတိ သူ႕ဇစ္ျမစ္ အေၾကာင္းျဖစ္၍ ၊ သူ႕အဖြားႏွင့္ သူ႕အေဒၚတြင္ တင္နက္ဆီျပည္နယ္ ဟင္နင္းၿမိဳ႕ရွိသူတို႕ အိမ္ေရွ႕အ၀င္ခန္းကေလးမွာ ထိုင္ရင္း၊ သူ႕အား လက္ဆင့္ကမ္းေျပာၾကားခဲ့သည့္ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ ပံုစံအတိုင္း သူေရးျပျခင္းျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္၏ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ေတြ အေၾကာင္းဟု ဆိုေသာ္လည္း အေမရိကန္ လူမည္းတိုင္း၏ ဘ၀ဇတ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ထုတ္ေရးသားသလို ရွိခဲ့သည္။ အစ၌ သူက သည္စာအုပ္ကို Before This Anger ဟု အမည္ေပးခဲ့ၿပီး၊ စာအုပ္ တစ္စိတ္တစ္ေဒသကို ကၽြန္ေတာ္ တဟီတီ မွာ သြားေရာက္ေနထိုင္လ်က္ ရွိစဥ္ ကၽြန္ေတာ့စတူဒီယို၌ သူေရသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္လာ၍ သူက သူ႕စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းေတြေျပာျပသည့္ အခါ ကၽြန္ေတာ္ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီး စာအုပ္ေရးမၿပီးေသးမီပင္ သူ႕အား ေဟာလိ၀ုဒ္ရွိ ကၽြန္ေတာ့္ေအးဂ်င့္ျဖစ္သူ ေရွ႕ေန လူး၀စ္ဘေလာင္းကို သြားေရာက္ေတြ႕ဆံုေစခဲ့သည္။ ဘေလာင္းက အလြန္ေအာင္ျမင္ ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးျဖစ္ရာ အလုပ္ အဆမတန္ မ်ားသည္။ သူ တာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးေနရသူတြကလည္း နာမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီး ၊ ဒါရိုက္တာႏွင့္ ထိပ္သီးစာေရးဆရာ ေတြ မ်ားသည္ျဖစ္ရာ သူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေျပာဆိုရတာ သိပ္ေတာ့ မလြယ္။
“မစၥတာ အလက္(စ)ဟယ္ေလ၊ ခင္ဗ်ား ဇတ္လမ္းေျပာဖို႕ အခ်ိန္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ေပးမယ္ဗ်ာ ၊ ဒိထက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး၊” သူက ဆိုသည္။
အလက္(စ)က သူ႕ထံုးစံအတိုင္း ေလသံေအးေအး ႏွင့္ပင္၊ အလြန္ေ၀းလံေသာ ကာလ သူ၏ ဘိုးေဘး ဘီဘင္တစ္ဦးျဖစ္သူ “ကြန္တာကင္တီ” အာဖရိကတိုက္ ဂမ္ဘီယာျမစ္ဖ်ားရွိ ေတာႀကီးမ်က္မည္း တစ္ေနရာတြင္ ဖမ္းဆီးခံရပံုအေၾကာင္း ၊ ကင္တီအား သံေျခက်င္း သံႀကိဳးကြင္းေတြ ခ်ည္ေႏွာင္ကာ အေမရိကသို႕ သယ္ေဆာင္လာၿပီး ဗာဂ်ီးနီးယားျပည္နယ္ စေပါ့(တ)ဆီလ္ေဗးနီးယားခရိုင္ရွိ ေဒါက္တာ ၀ီလ်ံေ၀ၚလာ ဆိုသူထံ ေရာင္းခ်ခဲ့ေၾကာင္း အစခ်ီကာ ၊ ေနာင္တစ္ေန႕ ကမၻာတစ္လႊားရွိ စာဖတ္သူမ်ား၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ ပရိတ္သတ္မ်ား ကၽြမ္း၀င္သိရွိၾကရမည့္ ခ်စ္ကင္းေဂ်ာ့ခ်္၊ တစ္ဇီ အစရွိသူတို႕ အပါအ၀င္ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ေဆြမ်ိဳးစု၀င္ ဇတ္ေဆာင္ တို႕ျဖင့္ ပံုေဖာ္ရက္လုပ္အပ္ေသာ “ဇာစ္ျမစ္” (Roots) ဇာတ္လမ္း ကိုေျပာျပသည္။
ဆယ္ငါ့းမိနစ္အဆံုးတြင္ ဘေလာင္းက သူ႕အတြင္းေရးမွဴးအား တျခားအစီအစဥ္ အခ်ိန္းအခ်က္ေတြ အားလံုးဖ်က္ခိုင္းလိုက္ၿပီး အလက္(စ)ေျပာျပသည့္ သူ႕မ်ိဳးႏြယ္ အဆက္ဆက္တို႕၏ လႈိင္းဂယက္ထန္လွ ေသာ ဘ၀ခရီးၾကမ္း အေၾကာင္းကို ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္ကေလး ေမြးဖြားသည္အထိ ႏွစ္နာရီမွ် ၾကာေအာင္ အာရံုစိုက္နားေထာင္သည္။ “ အဲဒီကေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ” ဟူေသာ စကားျဖင့္ သူ႕ဇတ္လမ္းကို နိဂံုးခ်ဳပ္သည္အထိ ဘေလာင္း တစ္ခြန္းမွ်ပင္ ၀င္မေမးပဲ ၿငိမ္သက္၍ ေနခဲ့သည္။
အဲသည္ေနာက္တြင္မွ သူ ျဖည္းညင္းစြာ ထလာၿပီး အလက္(စ)ဆီသို႕ လက္ကမ္းကာ “ မစၥတာ ဟယ္ေလ၊ဒီဇတ္လမ္းကို ခင္းဗ်ား အခု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပတဲ့အတိုင္းသာ ေရးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကမၻာတုန္သြား ႏုိင္တယ္ဗ်” ဟူ၍ ဆိုလိုက္ေတာ့သည္။
သူေျပာသည့္အတိုင္း အလက္(စ) တကယ္ေရးႏိုင္ခဲ့ၿပီး တကယ္လည္း ကမၻာတုန္ခဲ့ပါသည္။
ထိုျပင္၊ အဲသည္ေန႕မွာပင္ သူ႕ဇတ္လမ္းကို ရုပ္ျမင္သံၾကား ဇတ္လမ္းတြဲ အျဖစ္ ရိုက္ကူးရန္ သေဘာတူညီခ်က္ ရခဲ့သည္။ တကယ္ ရိုက္ကူးျဖစ္ေသာအခါ၌လည္း ရုပ္ျမင္သံၾကား သမိုင္းတြင္ လူၾကည့္အမ်ားဆံုး ဇတ္လမ္းတြဲအျဖစ္ စံခ်ိန္တင္ခဲ့သည္။
သူ႕စာအုပ္ (Roots) ထြက္လာသည့္အခါမွာလည္း အႀကီးအက်ယ္ လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ၿပီး အေရာင္းရဆံုး စာအုပ္မ်ားစာရင္းတြင္ ကာလၾကာရွည္ ပါ၀င္ေနခဲ့သည္။ သည္စာအုပ္ျဖင့္ ပူလစ္ဇာ ဆုလည္း ရသည္။ အမ်ိဳးသားစာအုပ္ဆု လည္းရသည္။ ထို႕ျပင္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ကလည္း သူ႕အား သူ႕စာအုပ္ အေၾကာင္း သူ႕စာေပ ဘ၀အေၾကာင္း လာေရာက္ေဟာေျပာေပးရန္ အလုအယက္ ဖိတ္ၾကားသည္။
တစ္ႀကိမ္၌ အိုင္အို၀ါျပည္နယ္ အင္ဒီယာႏိုလာၿမိဳ႕ ကေလးရွိ ဆင္ပဆင္ေကာလိပ္တြင္ ပရိတ္သတ္ တစ္ေထာင္ခန္႕ကို သူေဟာေျပာရသည္။ ေဟာေျပာအၿပီး စာအုပ္မ်ားတြင္ လက္မွတ္ ေရးထိုးေပးေနစဥ္ လူတစ္ေယာက္ကို သူ သတိထားမိသည္။ လူက ေဆြႀကီးမ်ိဳးႀကီးထဲက ပံုမ်ိဳး ၊ သူႏွင့္ စကားေျပာခ်င္ေနပံု ရသည္။ သို႕ေသာ္ နည္းနည္း ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္သည့္ အမူအရာျဖင့္ ေနာက္ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရပ္ေနသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ ၊ ဘာမ်ား ေျပာခ်င္လို႕ပါလဲ ခင္ဗ်ာ” အလက္(စ)ကပဲ စတင္၍ ေမးလိုက္သည္။
ပုဂၢိဳလ္က လည္ေခ်ာင္း နည္းနည္းရွင္းလိုက္ၿပီး ၊ “မစၥတာ ဟယ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေက်ာင္းမွာ ပညာေရးပိုင္း ဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲပါ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့စာအုပ္ကို ဖတ္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်ိဳးႏြယ္ဆက္ မွတ္တမ္းေတြကို ျပန္ၾကည့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဆရာ့လို အမ်ိဳးအရိုး ရာဇ၀င္ေတြ စိတ္၀င္စားသူ တစ္ေယာက္ပါပဲ” ဟု စကားခ်ီသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါခင္ဗ်ား”
“အဲဒီမွာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတြ႕တာ.....ဒီကိစၥကို ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး ဆရာ ၊ အားနာ စရာလဲ ျဖစ္ေနတယ္........”
“ရပါတယ္.... ခင္ဗ်ား၊ ေျပာသာေျပာပါ”
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတြ႕တာက ဆရာ့အဘိုးရဲ႕ အဘိုးရဲ႕ အဘုိးျဖစ္သူ ကြန္တာကင္တီကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာ၀ီလ်ံေ၀ၚလာ ဆိုတာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အဘိုးရဲ႕ အဘိုးရဲ႕ အဘိုျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ ခင္ဗ်ား၊”
သည္အျဖစ္အပ်က္ကို အလက္(စ)က ကၽြန္ေတာ့္အား ျပန္ေျပာျပခဲ့သည္။
“ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ရပ္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္ ၊ ၁၇၆၀ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း ကာလက သခင္နဲ႕ကၽြန္ရဲ႕ ေျမးရဲ႕ ေျမးရဲ႕ ေျမးေလးေတြေလ၊ အဲဒိေနာက္ ေဒါက္တာ ေ၀ၚလာ၀ိုက္ဇာရဲ႕ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ ဇယားေတြ အျပန္အလွန္ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ေရွးျဖစ္ေတြ လွန္ေနလိုက္ၾကတာ သန္းေခါင္ေက်ာ္ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ တီးေရာပဲ၊ အဲဒီေန႕ကစၿပီး သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရာသက္ပန္ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္”
အလက္(စ)၏ မိသားစုႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေၾကာင္းအရာေတြ အားလံုးေတာ့လည္း (Roots) ထဲမွာ ပါခဲ့သည္ မဟုတ္ပါ။ သူႏွင့္ သူတို႕ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ၏ ဘ၀ကို ယခုအေျခ အေန အဆင့္အတန္း မ်ိဳးေရာက္ေအာင္ အစပ်ိဳး ျမွင့္တင္ေပးခဲ့သည့္ ဖခင္ျဖစ္သူ ဆိုင္မြန္ဟယ္ေလ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ့္အား အလက္(စ)က တစ္ခါက ေျပာျပဖူးသည္။
ဆိုင္မြန္ဟယ္ေလ၏ ဖခင္သည္ ေငြ၀ယ္ကၽြန္ဘ၀မွာ ေနခဲ့ရဘူးသူတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ၊ ေနာက္ပိုင္း၌ တင္နက္ဆီ ျပည္နယ္ ဆဗန္းနားၿမိဳ႕တြင္ လယ္သီးစားတစ္ေယာက္ အျဖစ္ အသက္ေမြး ရပ္တည္ခဲ့ရသည္။ ဆိုင္မြန္ကမူ လယ္ယာလုပ္သား ဘ၀က လြတ္ေအာင္ရုန္းထြက္ရန္ သႏၷိဌာန္ ခ်ခဲ့သူ ျဖစ္ရာ အထက္တန္းေက်ာင္းကို ၿပီးဆံုးေအာင္ တက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ေျမာက္ကယ္ရိုလိုင္းနား ျပည္နယ္ ဂရင္း(စ)ၿမိဳ႕ရွိ ေအအင္တီေကာလိပ္တြင္ ဆက္၍ ပညာသင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ သို႕ေသာ္ ၊ တစ္ဖက္က ေက်ာင္းတက္ရင္း ၊ တစ္ဖက္က စားစရိတ္ေရာ ေက်ာင္းစရိတ္ပါ ရွာရသည္မွာ မလြယ္သျဖင့္ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္ကို ေလွ်ာ့လိုက္ရသည္။ ေက်ာင္းတစ္၀က္တစ္ပ်က္ႏွင့္ ထြက္လာၿပီးေနာက္ ၊ လယ္သီးစား ဘ၀ဆီ ျပန္မလား မျပန္ဘူးလား ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မက်ေသးမီ ပူးလ္မင္း ရထားတြဲေစာင့္ ၀င္လုပ္သည္။ ရထား ခရီးစဥ္တစ္ခုတြင္ ခရီးသည္တစ္ဦးျဖစ္သူ အာရ္အက္(စ)အင္(မ)ဗြိဳက္(စ) အား ေ၀ယ်ာ၀စၥ ေဆာင္ရြက္ေပးရသည္။ ဗြိဳက္(စ)မွာ ကားတစ္ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရး ကုမၸဏီ အႀကီးအကဲအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ဗိြဳက္(စ)က သြက္လက္ခ်က္ခ်ာၿပီး လိမၼာယဥ္ေက်းမႈလည္း ရွိေသာ ဆိုင္မြန္အား သေဘာက်သျဖင့္ စကာစျမည္ေျပာရင္း သူ႕ဘ၀အေၾကာင္း သူ႕ရည္မွန္းခ်က္မ်ား အေၾကာင္း ေမးျမန္းသည္။ ထို႕ေနာက္၌ ဗိြဳက္(စ)က ဆိုင္မြန္အား ေဒၚလာ ၅၀၀ ေပးပို႕ခဲ့သည္။ ထိုေငြမွာ ထိုစဥ္က ေကာလိပ္ေက်ာင္း တစ္ႏွစ္ တက္ရန္အတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္ေရာ စားစရိတ္ပါ ျပည့္စံုလံုေလာက္ေသာ ပမာဏ ျဖစ္သည္။ ထိုအကူအညီျဖင့္ ဆိုင္မြန္ ေက်ာင္းဆက္တက္ၿပီး ေကာလိပ္မွ ဘြဲ႕ရသည္။ ထို႕ျပင္၊ သူ႕အတန္း၌ ပထမအဆင့္မွ ေအာင္ျမင္သျဖင့္ ေကာ္နဲလ္ တကၠသိုလ္တြင္ မဟာတန္း ဆက္တက္ရန္ စေကာလားရွစ္ဆု ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံရသည္။
ဖခင္လက္ထက္တြင္ ထိုသို႕အေျခအေန ေျပာင္းသြား ခဲ့သျဖင့္ အလက္(စ)တို႕ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမတစ္ေတြလည္း လယ္သီးစား သားသမီးမ်ားအျဖစ္ ေတာေက်းလက္တြင္ ဆင္းရဲႏံုခ်ာစြာ ေနရမည့္ ဘ၀ႏွင့္ ကင္းေ၀းကာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားႏွင့္ ပညာျမတ္ႏိုးသူမ်ားၾကားမွာ ႀကီးျပင္းခြင့္ ရခဲ့ၿပီး ၊ အလက္(စ)က စာေရးဆရာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ႕ညီအစ္ကိုမ်ားအနက္ ေဂ်ာ့ခ်္က အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု စာပို႕ႏႈန္းထားေကာ္မရွင္ တြင္ ဥကၠဌရာထူးအထိ ရရွိၿပီး၊ ဂ်ဴးလိယက္(စ)မွာ ဗိသုကာတစ္ဦး ျဖစ္လာသည္။ ထို႕ျပင္ ညီမျဖစ္သူ လို၀စ္(စ)သည္ ဂီတဆရာမ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ ၊ ဟုိယခင္ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ ဆီက မီးရထားေပၚမွာ သူတို႕ဖခင္ ဆံုေတြ႕ ခဲ့ရသည့္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတစ္ဦး၏ ေမတၱာေစတနာ ေၾကာင့္ ဟူ၍ ဆိုႏိုင္ေပသည္။
အလက္(စ)က အဲသည္လို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ သီကံုးေျပာဆိုတတ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ မာတာေဒါမွာ တစ္ခါက သူေျပာဖူးသည့္ ျဖစ္ရပ္ကေလး တစ္ခုကမူ သူ၏ ရုိးေျဖာင့္ မွန္ကန္ေသာ စိတ္ဓာတ္ကို တေစ့တေစာင္း ေဖၚျပေနသည္ ဟုဆိုခ်င္သည္။
သူက ဇာတိၿမိဳ႕မွ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေျပာျပျခင္းျဖစ္သည္။ သည္လူငယ္က ပညာတတ္ဆိုၿပီး ဘ၀ျမင့္သည္။ သူမ်ားထက္ ေတာ္သည္ တတ္သည္ ဆိုၿပီး ေနရာတကာ ၀င့္၀ါခ်င္သည္။ သူက အေမရိကန္ တကၠသိုလ္ေလာကမွာ ထင္ရွားသည့္ ဖိုင္ဘီတာကက္ပါ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေက်ာင္းသား အသင္း၀င္ျဖစ္ခဲ့ရာ ၊ သည္ဟာကို ၾကြားခ်င္သျဖင့္ ၊ အျပင္ထြက္တုိင္း အသင္း၀င္အမွတ္တံဆိပ္ “ေသာ့” ကေလးကို လည္ပင္းမွာ ႀကိဳးႏွင့္ဆြဲ၍ ထြက္ေလ့ရွိသည္။
တစ္ေန႕မွာေတာ့ မ်က္စိေနာက္ေနသည့္ အေဒၚတစ္ေယာက္က သူ႕လည္ပင္းက ေသာ့ကေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ မ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္၍ ၾကည့္ကာ “သိပ္လွတာပဲ ငါ့တူရယ္၊ သိပ္ကိုလွတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေသာ့နဲ႕ ဘာေတြမ်ား ဖြင့္လို႕ရသလဲကြဲ႕” ဟူ၍ ေမးလိုက္သည္ ၊ ဟူ၏။
ယခုေတာ့ ၊ အလက္(စ) မရွိေတာ့ပါၿပီ။ သူႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္ ဘားနဒ္ေရွာ၏ စကားတစ္ခြန္းကိုသာ ကိုးကားၿပီး ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။
“ဒီလို သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳး တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေသသြားလို႕သာ ဆံုးရႈံးခ်င္ ဆံုးရံႈးပါေစ ၊ သူကြယ္လြန္ လို႕ ဆံုးရႈံး ရတာမ်ိဳးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အျဖစ္မခံႏိုင္ပါ ၊ ” ဟူ ၍ ။
မူရင္း ။ ။ Barnaby Conrad ၏ Alex Haley - A Writer of Destiny
